Niebo jest bezkresne, jak serce które odzwierciedla
PODRÓŻE KINO
Piękny Świat
Tłumaczenie: Hubert Bartkowiak (h2501@alpha.net.pl) Kotekta,Timing & ASS: BK201
Kolory zmieniają się codziennie, jak serce które odzwierciedlają
Pióropusze białego dymu przemieniają się w chmury
Ukrywam łzę, która spaść ma zaraz
Gdy to, w co wierzysz rozpaść się ma
Zamykam oczy i modlę się
Nawet, gdy zapada noc, nie mogę spać będąc całkiem sama
W ciemności zamknę oczy
I wsłucham się w skrzące gwiazdy
Nie mogę poddać się, będę nawet boso biec
Jak księżyc na błękitnym niebie
Podtrzymuję w sobie ducha i wyciągam swoje ręce
- Niezbyt lubię jeździć lasem.
- Z powodu gąsienic?
- Nie. To znaczy, z tego powodu również , ale...
Zasadniczym powodem jest to, że w lesie łatwo stracić orientację.
- Orientację?
Trzech mężczyzn na torach
- Na torach -
- Ponieważ mało jest tu rzeczy, już nie będziesz musiał się martwić o utratę orientacji, prawda, Kino?
Czy aby nie nadjeżdża pociąg?
Wolałbym na niego nie wpaść.
- Sądząc po ilości trawy i rdzy na torach, myślę, że linia jest nieużywana.
- Ktoś tam jest.
- Dzień dobry.
- Dobry, panie podróżniku.
- Eee...
Niewiarygodne...
- Przykro mi, podróżniku, ale ta drezyna niełatwo się porusza.
Czy mógłbyś, proszę, wraz ze swoim wielmożnym motocyklem, objechać drezynę z boku?
- Tak, tak zrobię.
- Chciałbym cię o coś zapytać?
Mogę?
- O co chodzi?
- Czy robisz wszystko, porządkowanie zieleni, polerowanie szyn, wszystko robisz sam?
- Tak.
To moja praca.
- Twoja praca?
- Właśnie tak. Wykonuję ją już od dawna.
- Od jak dawna?
- Cóż, niech pomyślę...
Około 50 lat.
- 50 lat?!
- Dokładnie ile nie potrafię powiedzieć.
Ale licząc tylko zimy powinno wyjść właśnie tyle.
- Jeśli to w porządku, czy mogę posilić się z tobą?
- Jasne...
- Gdy miałem 18 lat, wstąpiłem do kompanii kolejowej.
Nie używano wtedy niektórych linii kolejowych.
Ale na wypadek użycia ich w przyszłości, miałem wyczyścić je najlepiej jak potrafię.
Nie powiedziano mi, bym przestał, więc pracuję, jak pracowałem.
- Czy kiedykolwiek wróciłeś tam, skąd pochodzisz?
- Cóż, mam żonę i dzieci. Muszę jakoś zapewnić im byt.
Ciekawe, jak sobie radzą...
Powinni odbierać moją pensję i nie mieć zbyt ciężkiego życia.
Nie pozwól, bym tylko ja mówił podczas, gdy ty jesz, podróżniku.
Może teraz ty coś powiesz?
- Eee... Powiedzieć coś?
- Byłeś w wielu miejscach, prawda, podróżniku?
- Tak, oczywiście...
Wiem.
Tak więc...
Jest pewien kraj bardzo dobrze znany wśród podróżników.
Jest w nim tak wiele maszyn, że ludzie nie mają prawie nic do roboty.
- Ludziom nic nie zostało do roboty?
- Tak.
To kraj, w którym nikt nie musi pracować.
"Kraj, gdzie nikt nie musi pracować"
- Opłacalne -
- Jakie czyste miejsce...
- Nieprawdaż?
Choć raz jesteśmy w nowoczesnym, spokojnym kraju.
Proszę wsiadać, podróżniku.
Jakiż to wygodny kraj.
Dojechaliśmy.
Witam, podróżniku.
Przejdź, proszę, na następny.
- My naprawdę nic nie musimy robić, co?
Ciekawe, co tutejsi ludzie robią tu na co dzień?
- Ciekawe...
Jutro się dowiemy.
- To są chyba te ich "godziny szczytu".
Jaki jest cel jazdy?
- Pomyślmy...
Może tam, dokąd wszyscy się teraz udają?
Przyjęto.
- Co o tym myślisz?
- Oni pracują, nie?
- Na to chyba wygląda.
- Ale czy to nie kraj, w którym nikt nie musi pracować?
- Poniekąd tak.
- Eee... Dzień dobry.
Jestem Kino.
Podróżuję, i zatrzymałem się w tym kraju.
- Och, pan podróżnik, tak?
- Jestem ciekaw paru rzeczy.
Mogę pana o nie zapytać?
- Tak?
- Co my robimy? Pomyślmy...
Pracujemy.
- Pracujecie?
- Ale czy to nie kraj, w którym ludzie nie muszą pracować?
- Zgadza się. Nie ma takiej potrzeby.
- Dlaczego więc pracujecie?
- By się stresować.
- Co?!
- Doświadczamy, z ludzkiej perspektywy, jak obciążone pracą są maszyny.
Myśleliście o tym kiedyś?
- Nie...
- Tak, oczywiście!
- Dla przykładu, cały dzień poświęcamy na ręczne obliczenie bieżącej księgowości
albo na sprawdzeniu inwentaryzacji już sporządzonej przez maszyny.
Gdyby obliczenia były błędne, to byłaby katastrofa.
Maszyny nigdy nie powinny się mylić.
Aby to sprawdzić, ciągle musimy dublować ich obliczenia.
- To właśnie tutaj robicie?
- Dokładnie.
To jest naszą pracą.
A skoro nie możemy nadążyć za maszynami,
stosy dokumentów stale się piętrzą.
Niektórzy dostają wrzodów od stresu, a niektórzy tak, jak kiedyś, odbierają sobie życie.
- Gdzie leży sens w wykonywaniu tych czynności?
- Cóż... chyba nie mają one sensu. W rzeczywistości wszystko i tak wykonują maszyny.
- W takim razie, dlaczego?
- Możliwe, że już zauważyłeś, że ten kraj jest bogaty w surowce
a dochody są generowane automatycznie.
Gwoli sprawiedliwości, wszelkie dobra musza być równo rozdzielane.
Jednak wszystko, co może wykonać człowiek, jest już wykonywane przez maszyny.
- To dlatego tutejsi ludzi chcą się stresować?
- Tak.
W oparciu o stresowość pracy, przyznawane są punkty.
Co o tym myślisz?
To dobry pomysł, nie?
Ludziom nie wolno się relaksować.
Bez codziennego wysiłki psychicznego, człowiek staje się leniwy i nieznośny.
Musimy czymś ludzi zająć, by ich wyrwać z opieszałości.
Po to pracujemy.
- Rozumiem.
- Och, przerwa się skończyła.
Muszę wrócić do pracy.
- Eee...
- Tak?
- Czy jesteś zadowolony z życia w tym kraju?
- Hę? To znaczy?
- Już nic.
Bardzo dziękuję za rozmowę.
- Proszę, proszę...
Pracować bez końca bez celu...
Ci ludzie są szaleni.
Do widzenia, panie podróżniku.
- Eee... Czy mogę zapytać o coś jeszcze?
- O co chodzi?
- Jak długo masz zamiar jeszcze pracować?
- Dopóki kompania kolejowa nie każe mi przestać.
Lub gdy tory się skończą.
Ach, panie podróżniku!
Pan podróżnik....
dokąd podróżuje...?
Tłumaczenie: Hubert Bartkowiak (h2501@alpha.net.pl) Kotekta,Timing & ASS: BK201
- Dzięki starszemu panu, spotkanemu wczoraj, teraz jedzie się dużo łatwiej.
- K... Kino...!
- Nie ma... torów...
- Tak, rozebrałem je.
- Jestem tylko ciekaw, po co je pan rozbiera?
- To moja praca.
Zawsze wykonywałem ją sam.
- Mam jakieś dziwne przeczucie...
- Jak długo już to pan robi?
- Cóż... Około 50 lat.
Nie wiem na pewno.
Gdy miałem 16 lat, zatrudniłem się w kompanii kolejowej.
Kazano mi demontować nieużywane linie kolejowe.
Ponieważ to moja pierwsza praca, bardzo się do niej przyłożyłem.
A nie powiedziano mi, bym jej zaprzestał.
- Czy kiedykolwiek wróciłeś do domu?
- Cóż... Mam pięciu młodszych braci.
Trzeba ich wyżywić, więc nie ma czasu na odpoczynek.
- Rozumiem.
- Dość o mnie.
Już dawno nie spotkałem żadnego podróżnika.
Może opowiesz mi o którejś z twoich ciekawych podróży?
- Naturalnie...
Tak więc...
Może historia o kraju, w którym nikt nie musi pracować?
- Kraj, w którym nikt nie musi pracować.
Zazdroszczę ludziom z tej historii.
Gdybym nudził się w takim kraju, na pewno nie podjąłbym się żadnej pracy.
W każdym razie, dziękuję za tę ciekawą opowieść.
- Nie ma za co.
Eee...
- Tak?
- Tory...
Mimo, że nie są używane od lat, nadal są czyste, nieprawdaż?
- Cały czas takie napotykam. To dla mnie zagadka...
Ale to dobrze, bo przez to łatwo się je rozbiera.
Ach, panie podróżniku...
Pan podróżnik....
- Jazda znowu jest trudna.
- Przed nami są tory! - Przed nami są tory!
- Och, podróżnik!
To moje dzieło.
- To twoja praca?
- Dokładnie.
Wykonuję ją już od dawna.
- Od jak dawna?
- Będzie już chyba 50 lat.
- Gdy miałem jakieś 15 lat, zatrudniłem się w kompanii kolejowej.
Prawdopodobnie kompania chce użyć wcześniej usuniętej linii kolejowej,
i dlatego kazano mi na powrót ją skompletować.
I, póki co, nie kazano mi przerwać.
- Wszystko robisz sam?
- Kiedy się już przyzwyczaisz, to nic takiego.
Wszystkie potrzebne materiały są na miejscu.
Sam widzisz.
- Czy kiedykolwiek wróciłeś tam, skąd pochodzisz?
- Nie.
Moja matka była chora i nie mogła pracować, więc musiałem zostać jedynym żywicielem rodziny.
- Rozumiem...
- Przykro mi, ale trudno mi ruszyć drezynę.
Czy mógłbyś, panie podróżniku, wyminąć mnie?
- Tak. Oczywiście.
- Cóż... Teraz może coś przekąszę.
A może pan podróżnik też coś zje?
Jeśli możesz, opowiedz którąś ze swych podróży.
- Mogę...
Ale... Nie jestem dobry w opowiadaniu.
I nie znam żadnych pasjonujących historii.
Niestety.
- Ach tak. No to szkoda.
- Proszę mi wybaczyć, ale spieszno mi.
- Powodzenia w pańskiej pracy.
- Och, podróżniku.
Pan podróżnik...
"Kraj, w którym rządzi większość"
- Samolubni -
- Rozglądaliśmy się trzy dni, ale ostatecznie wydaje się, że nikogo tu nie ma.
- Witajcie w naszym kraju!
Słuchajcie, słuchajcie.
Ludziska... Czyniliśmy słuszne rzeczy...
Wiesz... To było konieczne!
Po pierwsze, kolektyw powinien...
- Eee... Czy mógłbyś zacząć od początku?
- Co? Ach, tak...
Przez długi czas władzę nad tym krajem sprawowała monarchia.
- Rozumiem.
- Dziesięć lat temu, królem był człowiek okrutny.
Mimo, że panował głód i recesja, on tylko spędzał czas na rozrywkach.
Nieposłusznych bezdusznie skazywał na śmierć.
Jego poddani wielce cierpieli pod jego tyranią.
Ale w końcu... My, obywatele, zbuntowaliśmy się!
Złapaliśmy rodzinę królewską podczas ucieczki
i przeprowadziliśmy rewolucję przy małym rozlewie krwi.
Świetnie, świetnie! I co dalej?
- Powołaliśmy nowy rząd.
Model z jedną osobą u władzy nie działał dobrze.
Zaczęliśmy słuchać opinii obywateli, i podejmowaliśmy działania popierane przez większość.
To najwłaściwszy i najprawowitszy sposób rządzenia.
Tak sądziliśmy.
- Rozumiem.
- Pierwszą rzeczą jaką uzgodniliśmy, było, co zrobić z byłym królem.
Przygniatającą większością 98% głosów, został stracony.
Został zmuszony do zapłacenia za swoje zbrodnie, cierpiąc tak, jak ci, których sam skazał.
Wszystkie sprawy uzgadnialiśmy razem.
Tak... To były dobre czasy.
Wszystkie sprawy państwowe przegłosowywane przez większość.
- I co działo się dalej?
- Zaczęły wypływać niebezpieczne idee.
Decydowanie o wszystkim wspólnie zabierało czas.
"Może wybrać przywódcę, i jemu oddać władzę?"
To zbyt niebezpieczne!
Jeśli wybrany przywódca stanie się tyranem, któż go powstrzyma?!
Naturalnie, ten radykalny pomysł został odrzucony.
Ale głosujący z takimi pomysłami, to zagrożenie!
- I wtedy...
- Czy wy...
- Zgodnie z wolą większości, zostali uznani winnymi.
Niestety, od czasu do czasu pojawiały się podobne idee.
Każdy, kto nie zgadzał się z wolą większości...
"Stracić go!"
Każdy, kto był przeciwny zmianie pałacu królewskiego w park...
"Stracić jego!" "Stracić ją!"
Pojawiły się głosy przeciwne egzekucją.
Oczywiście...
Po jakimś czasie, zabrakło miejsca na cmentarzu.
Większość postanowiła, że cmentarzem staną się tyły posiadłości królewskich.
Tych, którzy byli przeciw, stracono.
- Do teraz, ile egzekucji wykonano?
- 13 064.
Ostatnią przeprowadzono dokładnie rok temu.
Wtedy to, ludność kraju stanowiłem ja, moja żona, i kolega z czasów rewolucji.
Chciał on opuścić kraj.
Moja żona i ja sprzeciwiliśmy się temu.
W głosowaniu było...
Dwa...
do jednego.
Został stracony.
A pół roku temu... Zmarła moja żona.
Było zimno.
Ale przecież nie jestem lekarzem, więc nic...
nic nie mogłem zrobić.
- Kino, chyba powinniśmy...
- Tak, powinniśmy, Hermes.
- Hej, wy!
Zostańcie obywatelami tego kraju!
Dobrze? Zgoda?
- Dziękuję, ale z przykrością muszę odmówię.
Do widzenia.
- Nie jedź!
Proszę, nie odjeżdżaj!
Razem moglibyśmy odbudować ten kraj.
Dobrze?!
Jeśli ktoś mierzy do kogoś Przekonywaczem, powinien zostać uznany winnym?
Gdybyś był w takiej sytuacji, jakbyś zadecydował?
- To dobre.
Zgadzam się, Kino.
- Je- Jedź!
Natychmiast opuść ten kraj!
- Zgadzam się.
- To była aklamacja, prawda?
"Żegnaj... Wasza Wysokość."
- Dziwne... Czy nie powinna tu być pojedyncza droga?
- Straciłeś orientację, czy tak?
- Wobec tego...
- Prawo! - Lewo!
- W porządku.
Pojedziemy w twoją stronę, Hermesie.
- Tak?
Czemu tak nagle?
- Po prostu spróbujemy tej drogi najpierw. Jeśli będzie niewłaściwa, to wrócimy.
Powiedziałeś, "tak nagle"?
- Tak, właśnie tak.
Już rozumiem.
Rzeczy należy wypróbowywać.
Zgadzam się z tym.
- Więc, postanowione.
- Ej!
Kino, wykiwałeś mnie!
- Nie wykiwałem.
Tak, jak powiedziałeś, Hermesie
"Każda droga jest dobra, jeśli ją tylko wypróbowujesz".
- Ale to jeszcze nie powód, by jechać w prawo.
Panie podróżniku,
dokąd...
Dokąd pan podróżuje?
Konwersja do formatu ASS: BK201 © 2008
Tam, we właśnie opadającym deszczu
Ktoś przemaka i trzęsie się z zimna.
Po tym, jak włóczył się po lasach
odwiedzał kraje i poznawał ludzi
Przygoda, która nigdy się nie kończy
Piękny świat
Skąd on się wziął i dokąd płynie?
Piękny świat
Przemierzam go wzdłuż i wszerz
"Koloseum" (1. Połowa)
- Mściciele -
- Kino, gdybyś miał wybierać między krajem o dobrej reputacji, a krajem o złej reputacji
To który wybrałbyś?
- Może wybrałbym kraj o złej reputacji.
- Czemu ten?
- W ten sposób bardziej docenię kraje, które odwiedzę później.
Naturalnie, gdyby pogłoski o tamtym kraju sprawdziły się.
- W końcu rekomendacje innych podróżników nie są zawsze dokładne.
A jaką reputacje ma następny kraj do którego jedziemy?